Hoi Yvonne,
Ik had beloofd een reisverslagje te maken over onze reis naar Rome. Ik ga een poging wagen.
Het is al met al een fantastische reis geworden met heel bijzondere ervaringen. Natuurlijk ook een paar minpuntjes, maar dat hoort erbij zegt men.
Om te beginnen met de vliegreis.
Vooraf heb ik ontzettend veel moeite gedaan om een vliegtuigstoel te kunnen reserveren met iets meer beenruimte vanwege de knieprotheses van Jacqueline. Daarbij ben ik van het kastje naar de muur gestuurd via de telefoon, fax en zelfs de balie op Schiphol van Alitalia. Uiteindelijk een dag voor vertrek werd me telefonisch aller vriendelijkst medegedeeld dat het allemaal perfect geregeld was. Helaas bleken het de kleinste plaatsen in het vliegtuig te zijn. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, maar het kostte een halve dag vakantie-energie voor Jacqueline. Jammer dat er niet een beetje begrip is. De ontvangst in Rome op het vliegveld was perfect. Er kwamen 2 heren om de rolstoelen te duwen, zodat wij de bagagewagentjes konden rijden. Gelijk bleek al dat we een heel leuke groep hadden. Er werd direct hulp geboden toen dat even nodig was. Het instappen in de bus was moeilijk voor Jacq, maar het lukte.
De eerste stop was Ostia Antica met een rondwandeling. Dat was geen doen met de grote keien, dus wij hebben de asfaltweg eromheen genomen en de uitleg van de gids gemist. Jammer dan, je kan niet alles hebben. We hebben wel een indruk gekregen.
In het hotel aangekomen bleek de informatie die ik van internet had gevist over het hotel toch wat ruim geïnterpreteerd te zijn. Het hotel was rolstoelvriendelijk, maar helaas de rolstoel kon niet in de lift en er waren geen kamers op de begane grond. Dat was dus steeds inklappen en weer uitklappen, maar de rolstoel kon ook niet in de kamer en wij maar net, als we niet te veel aten. De volgende dag was er een grotere kamer beschikbaar en dat lukte verder goed.
Wij wilden graag een reis met gids i.v.m de uitleg over alle bezienswaardigheden en het kennen van de wegen en mogelijk-en onmogelijkheden in de stad. Nadeel is dat de vertrektijd 's-morgens en het tempo van de groep voor rolstoelers wel eens hoog is. Zonder de groep te vertragen hebben wij het met behulp van de reisleider gered. Wij hebben maar een paar dingen niet mee kunnen doen vanwege trappen die genomen moesten worden.
Het vervoer in Rome: Laat u niet misleiden door mensen van reisbureaus die u vertellen dat heel Rome met de metro te bereiken is en dat rolstoelers zo de metro in kunnen rijden. Dat was ons (mondeling) verzekerd. Zij vergeten er dan bij te zeggen dat maar enkele stations een lift hebben en ook niet alle stations over een roltrap beschikken en dat de trappen hoog zijn. Bovendien zijn de metro's meestal zo vol en moet het in- en uitstappen zo snel gebeuren, dat het met een rolstoel niet te doen is. Dus als de groep met de metro ergens heen ging, namen wij een taxi met z'n vieren en spraken op een bepaald punt af met de gids. Dat werkte prima.
Wij zaten in een hotel in de buurt van het Vaticaan, dus dat kon lopend, maar naar het centrum zijn wij twee keer met een grote taxi gegaan ( 2 rolstoelen) voor € 15,-- per rit.
Overal mag je direct naar binnen, hoef je niet in de rij te staan en alleen in het Colosseum moesten we entree betalen. Als we ergens aankwamen gingen direct hekken open, touwen los, liften werden gewezen, hulp geboden. Wat dat betreft is Italië zeer rolstoelvriendelijk.
Wij zijn o.a. in de Vaticaanse musea geweest, St. Pieter, Sixtijnse kapel, Spaanse trappen, Trevi-fontein. St. Pauluskerk buiten de muren. Santa Maria Maggiore, St. Jan van Lateranen, langs het Forum Romanum met de gids, Quirinaal-heuvel dat was een lange klim, maar wel te doen als je fit bent als duwer. En als klapstuk hebben we de heilig verklaring van 4 geestelijken meegemaakt door de Paus op het Sint Pieterplein. Dan staan er duizenden mensen uit alle landen op het plein en dan mag je als rolstoeler en 1 begeleider helemaal naar voren, tot vlak voor het podium van de Paus. Dat was toch wel heel bijzonder.
Onze ervaring is dat Rome best te doen is met een rolstoel. Het kost natuurlijk wat extra inspanning maar je krijgt er wel heel veel terug. Door de onderlinge afstanden van de bezienswaardigheden wordt het iets duurder door de noodzaak van een taxi in ons geval, maar als de rolstoeler trappen kan lopen is de metro misschien wel een optie. Wij hebben er in ieder geval van genoten en zeggen als het enigszins kan en je wil graag, doen!
Hartelijke groeten van,
Jacqueline en Meta
